Рубрика: Без рубрики, Ուսումնական նյութեր, Դաստիարակի օրագիր

Դաստիարակի օրագիր

Սանի ինքնուրույնությունը նախակրթարանում

Տարատարիք խմբում բոլոր երեխաներն ինքնուրույն են: 2-4 տարեկանները կարողանում են քայլել, վազել, լվացվել, ուտել, խմել, հագուստը,կոշիկները, հողաթափերը հանել և հագնել: Լվացվելիս մի մասն այնպես է լվացվում, որ ոտքից գլուխ թրջվում է, մի մասն էլ ծորակն այնպես է բացում, որ ամբողջությամբ է թրջվում: Հետևությունտարատարիք խմբում երեխաները լվացվելիս թրջվում են: Ի դեպ, կրթահամալիրի պարտեզային խմբերում լվացարանները ցածր են տեղադրված, ինչն էլ երեխաներին ինքնուրույնության հնարավորություն է տալիս: Ի՞նչ անել. օրը երեք անգամ, եթե ոչ ավելի հաց ուտելուց առաջ, հետո, սանհանգույցից դուրս գալուց հետո, ընթացիկ լվացվելն անհրաժեշտություն է: Լվացվելիս թրջվում են, անգամ երբ ուզում են ջուր խմել, նորից թրջվում են, ծորակը շատ են բացում… ի՞նչ անել, ինչպե՞ս թույլ չտալ, որ երեխաներն ամբողջ օրը թրջվեն, անընդհատ հագուստը փոխել, ծնողից հագուստ ուզել, որ ծնողն էլ չասի. «Էլի թրջվել է»:
Խաղում և բեմադրում ենք Հ.Թումանյանի «Պոչատ աղվես» հեքիաթը: Աղվեսը գնում է աղբյուրի մոտ:

  • Ի՞նչ ձայն ունի ջուրը…
    Միանգամից լսում եմ` խը՜շշ, խը՜շշ: Հետո ծորակն եմ բացում, լսում ենք ջրի ձայնը:
  • Ինչո՞վ աղվեսին ջուր տանք:
    Արդեն հեքիաթին ծանոթ Սառան բացականչում էկուժով: Վերցնում եմ կուժը: Միասին փորձում ենք կուժը ջուր լցնել: -Հիմա կուժի մեջ որ ջուր լցնենք, ծորակը շա՞տ բացենք, թե՞՝ քիչ: Սկսում ենք ծորակի, ջրի հետ խաղալ ի՞նչ կլինի, եթե ծորակը շատ կամ քիչ բացենք: Առանց թրջվելու կժի և բաժակների մեջ ջուր լցրեցինք, հետո գնացինք «արտի» մոտ: Գնացինք մեր պարտեզի ծաղիկները ջրեցինք: Պայմանավորվել էինք, որ բաժակի մեջ ծայրից ծայր ջուր չենք լցնում, որ հատակին չթափվի: Ծորակը բացում ենք քիչ, որ չթրջվենք: Հիմա էլ խմբում Յուրին լեգոյով փակում է լվացարանը, որ լվացարանի մեջ ջուրը լցվի, և սկսում է ձուկ բռնել կամ էլ մեջը օճառ է լցնում, փրփուր է սարքում, սկսում է խաղալ ու նորից թրջվում: Բնական է, ասում ենք. «Յուրի՛ ջան,կթրջվես, կհիվանդանաս»։ Իսկ իրականում դեռ դիտարկում եմ և մտածում. «Ինչքա՜ն վառ են մեր մանուկների միտքն ու երևակայությունը»: Չէ՞ որ Յուրին խաղում է, ու եթե ամառ լիներ, և լողավազանի մեջ կամ ջրով լի թասով խաղար, այդպես չէինք ասի:
Рубрика: Հոդվածներ, Դաստիարակի օրագիր

Դաստիարակի օրագիրը որպես ուղեցույց

«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի տարատարիք խմբերում կան տարբեր բնավորություններ ունեցող սաներ: Յուրաքանչյուր երեխա մի նոր «ես» է, նոր աշխարհ… Ամեն մեկին յուրովի եմ մոտենում: Ինչքան երեխա, այդքան էլ մարդկային տեսակ՝ աշխույժ, շփվող, հարմարվող, կամակոր, ամաչկոտ, նեղացկոտ, լացկան…
Լացող երեխաներին անհատական մոտեցում եմ ցուցաբերում: Իմ խմբի 3 տարեկան Նարեկը կամակոր է: Ամեն օր, երբ խումբ է մտնում, լաց է լինում.
-Ընկե՛ր Աննա, մամայիս եմ ուզում: Հետո դուռը բացում է ու խմբից փախչում: Մի քանի անգամ մայրիկին խնդրեցի, որ գա խումբ և Նարեկի հետ նախաճաշի, խաղա, հետո թաքուն հեռանա, բայց Նարեկը շարունակում էր լաց լինել. տարբերություն չկար:
Հետո պատահական տեսա, որ դպրոցի մուտքի մոտ Նարեկը մայրիկի մոտ նորից է լացում: Երևի հեծանիվ էր ուզում քշել կամ էլ ուզում էր լաց լինել, պետք է լացեր: Ի դեպ, պարտեզում երեք տարեկան Նարեկը հանգստի ժամին չի քնում, ամեն բան չի ուտում, բայց բավականին հստակ խոսք ունի: Երբ Նարեկը լացելով խումբ է մտնում, ձեռքը բռնում եմ, ուզում եմ սիրել, ամուր գրկել, բայց Նարեկը պառկում է հատակին և սկսում լաց լինել: Հետո վազում է դեպի դուռը, որ փախչի: Արագ գրկում եմ Նարեկին, առաջարկում եմ հանել կոշիկները և հագնել հողաթափերը: Նարեկը չի համաձայնվում: Նորից վազում է, դուռը բացում և խմբից դուրս գալիս: Չորս տարեկան Յուրին վազում է և Նարեկին ասում.
-Մի՛ գնա հա՞ դուրս: Զարմանքս մեծ է. ուղիղ մեկ տարի առաջ Յուրին էր դուռը բացում և վազում իր մայրիկի դասարան՝ մեր շատ սիրելի Անահիտ Գրիգորյանի մոտ: Իհարկե, Անահիտն էլ ասում էր.
-Այսպես չի՛ լինի, խումբը պետք է փոխեմ: Իհարկե, ծնողն է որոշողը, թե որտեղ է իր երեխայի համար լավ, բայց միայն մի բան կարող եմ ասել, որ Յուրին արդեն մեծացել է, այլևս չի վազում մայրիկի մոտ: Նարեկը շարունակում է.
-Ընկե՛ր Աննա, արի՛ գնանք մամայիս մոտ:
-Նարե՛կ, արի՛ գնանք խումբ, ես իմ կոշիկները հագնեմ, միասին գնանք: Նարեկը դեռ շարունակում է լաց լինել: Հանգիստ գրկում եմ և խումբ տանում: Արագ հանում եմ մեկ կոշիկը և պահում:
-Նարե՛կ, արի՛ հողաթափերը հագնենք:
-Չէ՛, իմ կոշիկն ո՞ւր է: Նարեկն առանց կոշիկի խմբից չի փախչում, լացի ձայնը կտրում է և ասում.
-Ընկե՛ր Աննա, կոշիկս ո՞ւր է:
-Վա՜յ, Նարեկ ջան, արի՛, հողաթափերը հագի՛ր, գնանք, ման գանք: Մի քանի րոպե հետո Նարեկի կոշիկը գտնում ենք և վերջ: Նարեկն էլ չի լացում, հանգիստ իր օրը անցկացնում է պարտեզում: Նարեկը շատ է սիրում մանր մոտորիկայով զբաղվել, խաղալ: Նարեկի համար ամեն օր մի նոր հետաքրքիր գործունեություն պետք է մտածել: Մի օր եկավ խումբ, տոպրակի մեջ հատիկեղեն էր հավաքել: Բացեցինք տոպրակը և սկսեցինք առանձնացնել հատիկեղենը:
-Վա՜յ, Նարեկ, տե՛ս, լոբին ո՞ւր է: Նարեկը սկսեց ման գալ լոբիները, և մայրիկը սուսուփուս հեռացավ։ Նարեկը մի քիչ էլ պետք է մեծանա, պարզապես նա դեռ սիրում է լաց լինել: Լինի մայրիկի, պապիկի, հայրիկի, թե ընկեր Աննայի կամ ընկեր Հասմիկի մոտ, միևնույնն է, եթե ուզում է լացել, ուրեմն՝ լացելու է: Այսպես եմ ասում, որովհետև Նարեկն ապրում է կիրթ, գրագետ ընտանիքում, որտեղ միայն ընտանեկան սերն ու ջերմությունն են տիրում: Դեռ փոքր ենք:
Հիմա էլ ուզում եմ պատմել Ալիսայի մասին: Ալիսան դեռ երկրորդ ամիսն է, ինչ հաճախում է իմ խումբ: Առաջին երկու օրը լաց եղավ: Ես էլ Ալիսայի հետ զրուցեցի, ասացի, որ ինքն արդեն մեծացել է, որ խմբում լացող երեխաներ չկան: Առավոտյան Ալիսան գալիս է խումբ, մայրիկի հետ կանգնում է, ուշադիր նայում ընկերներին, հետո մայրիկին ասում.
-Մամա՛, հաջո՜ղ, ընկերներս խաղում են,- ու վազում է ընկերների հետ խաղալու: Երեկ էլ քնի ժամին Ալիսան քաղցած էր, վեր կացավ անկողնուց, վազեց, հացամանից հաց հանեց և բարձրացավ իր անկողին: Այդ ժամանակ Լիլին էլ հաց ուզեց: Ալիսան գնաց, մեկ կտոր հաց վերցրեց և տվեց Լիլիին: Հիմա շատերը կասեն. «Անկողնու մեջ հաց են ուտում, կարելի՞ է, փշուրները թափվում են»։ Կամ էլ. «Ի՞նչ իրավունք ունի երեխան պահարանի դուռ բացել»: Ես ուզում եմ, որ իմ խմբի բոլոր երեխաները տան և պարտեզի տարբերությունը չնկատեն: Հաստատ տանը եթե երեխան հաց ուտեր, մի կտոր էլ ընկերուհուն հյուրասիրեր, մայրիկը միայն կուրախանար: Լիլիի մայրիկը ժամը 15:00-ին եկավ խումբ, որ Լիլիին տանի: Լիլին արագ հագնվեց և մայրիկի հետ գնաց: Ալիսան սկսեց լաց լինել.
-Լիլիին եմ ուզում: Չներառվող երեխաներին ժամանակ է պետք: Եթե անգամ մեկ ընկեր փնտրի, գտնի, նա արդեն ներառված է: Սկզբում մեկ երեխայի հետ է խաղում, հետո՝ կամաց-կամաց մյուսների: Ներառվելու համար հաճախ ենք շրջանաձև կանգնում, ձեռք բռնում: Լինում են երեխաներ, որ միմյանց ձեռք չեն բռնում: Պայմանավորվում ենք, որ ով ընկերոջ ձեռքը չի բռնում, չի խաղում: 2-4 տարեկաններն ունեն իրեց «ես»-ը, կամակոր են, ուզում են անընդհատ ուշադրության արժանանալ: Եթե անգամ չի ուզում ընկերոջ ձեռքը բռնել կամ խաղալ ընկերների հետ, ոչինչ, ժամանակի խնդիր է:
Ցանկացած դաստիարակ պետք է կարողանա ներառել երեխային խաղերի մեջ ոչ թե ստիպողաբար, այլ ամենօրյա աշխատանքով։ Արդյունքում պետք է երևա, որ երեխան ներառվում է:
Рубрика: Ուսումնական նյութեր, Դաստիարակի օրագիր

Ատամ,ատամ

Ատամհատիկին ընդառաջ, երբ երեխաները տունտունիկ էին խաղում, լսեցի,որ Սարգիսն ասաց.

-Ես վարորդ եմ:

Տաթևն էլ ասաց.

-Ես էլ` վարսավիր:

— Երբ մեծանաք, ի ՞ նչ եք դառնալու ,-հարցրի ես:

-Դանին ասաց.

-Կետ բոյ /Ket Boy/ կարմիրները և զինվորները իրար հետ կռվում են,բայց իրար չեն տեսնում:

-Քեռի, -ասաց Ալլենը:

-Քուրիկ,-ասաց Սառան:

-Վարսահարդար,-ասաց Սոֆին:

— Լեդի Բագ /Ladybug/ -ասաց Իրինան:

Պարզվեց, որ Նարեն բժիշկ է դառնալու,Անժելան՝ մամա, Լիլին՝ թագուհի,Սարգիսը՝ Սպայդրմեն, Մարինեն՝ բժշկուհի,Տիգրանը՝ Նոյ, Յուրին՝ ուժեղ, Ալիսան՝ մայրիկ, Նարեկը՝ հայրիկ, Ռուբենը՝ նվագող, Լիլին՝ թիթիզ:

Рубрика: Ուսումնական նյութեր, Դաստիարակի օրագիր

Նկարում ենք ատամ

Դանիելն ասաց.

-Ես նկարել եմ սև և սպիտակ ատամներ: Սև ատամը ցավում է, իսկ սպիտակը՝ ծիծաղեցնում:

Սառան ասաց.

-Ես նկարել եմ , բերան և ատամներ,բայց գիտե ՞ք  իմ ատամները գունավոր են: Նրանք խաղացնում են և ծիծաղեցնում :

Տաթևն ասաց, որ իր ատամները լվանում է սոդայով և աղով:Լիլին էլ ավելացրեց.

-Ես սեղան եմ նկարել, որ մարդիկ նստեն սեղանի շուրջը և ատամով հաց ուտեն:

Սարգիսն էլ ասաց.

-Ավտո եմ նկարել, որ քշում են, ատամը կոտրվում է:

2-4 տարեկանները սիրում են նկարել:Եթե անգամ թեմա ես առաջարկում,

միևնույն է, նկարում են այն,ինչ ուզում են:

Ալիսան ասաց,որ մամայի դպրոցն է նկարել, իսկ Սոֆին՝ արջի:

Рубрика: Ուսումնական նյութեր, Դաստիարակի օրագիր

Դաստիարակի օրագիր

2-4 տարեկաններն առավոտյան  « Բարևախաղի»ժամանակ ներկայանում են.

-Բարև, ես Անանյան Սառան եմ, ես շատ եմ սիրում խնձոր:

Լիլին էլ ասաց.

-Բարև, ես Կարենի աղջիկն եմ, ես շատ եմ սիրում դեղձ:

Հեսուն էլ շարունակեց.

-Ես էլ իմ պապայի տղան եմ, շատ եմ սիրում բանան:

Рубрика: Դաստիարակի օրագիր

Դաստիարակի օրագիր

Առավոտյան Տաթևը հայրիկի հետ խումբ մտավ և ցույց տալով ձեռքերը վազեց լվացվելու:

-Բարև ձեզ, Տաթև ջան այդ ի ՞նչ ես կերել.

-Տանձի չամիչ:

Հայրիկն էլ բարևեց և ժպտալով ասաց.

— Տանձի չիր :